In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

Vredesgodin

Plotseling heb ik weer zin om een schilderij te gaan maken.

‘Angelique opstaan,' zeg ik, 'ga eens voor mij poseren!’

‘Naakt?’ vraagt ze.

‘Ja, ga maar poedelnaakt op dat podium staan,’ zeg ik.

Met enige tegenzin ontdoet ze zich van haar pyjama met de vrolijke gedecoreerde pinguïns en zegt: 'Doe je wel het raam dicht en de verwarming aan, want ik ben nog steeds niet helemaal lekker!'

Ik besluit haar te gaan schilderen als een soort vredesgodin. Niet dat het veel zal helpen maar dan heb ik toch het idee dat ik een steentje bijdraag aan de wereldvrede.

‘No war but peace,’ mompel ik in mijzelf.

Uit de schilderskist die onder mijn bed ligt, grabbel ik wat verftubes en penselen. Ik schilder haar omringd door vredesduiven. Een jonge duif laat ik uit haar mond eten. De rest fladdert maar wat om haar heen. Haar lichaam schilder ik lichtblauw tegen een karmijnrode achtergrond. Buiten hoor ik hoog in de lucht vliegtuigen over Antwerpen vliegen.

‘Ergens ver weg is het oorlog,’ denk ik bij mijzelf.

‘Er is altijd wel ergens oorlog,’ murmelt Annabelle.

Op mijn portable miniatuur televisietoestelletje speelt een band "Broken English" van Marianne Faithfull. Terwijl een (voor mij onbekende) zangeres dit "Ulricke Meinhoff nummer" prachtig ten gehore brengt, zit mevrouw Faithfull zelf op de eerste rij mee te luisteren en oh... wat doet ze nu? Ze klimt op het podium en gaat meezingen. Nou ja, het heeft wel wat... zo’n lekkere, rauwe, verzopen stem uit de strot van een sophisticated lady, want zo ziet ze er wel uit!

'Je hebt gelijk,‘ zeg ik tegen Annabelle, 'altijd is er wel ergens oorlog, dit schilderij is eigenlijk zinloos.’

Een schrander konijn spitst zijn oren en denkt: 'Ik moet er maar weer eens snel vandoor.'

Ik zat eens (lang geleden) in een bioscoop naar een film te kijken. "Waterschapsheuvel" heette die film. Ook allemaal ellende. ‘En die film - Animal farm - dan,' zucht het schrandere konijn (dat er dus nog net niet vandoor was), 'da’s toch ook allemaal ellende.’ Ik zeg: 'Ik zou willen dat het nu heel hard zou beginnen te regenen.' Maar niets daarvan, slechts enkele simpele Antwerpse regendruppeltjes motten uit de lucht.

‘Ergens ver weg regent het bommen en granaten!,’ zegt Annabelle nu weer.

Een hond blaft in de nacht... hij blijft maar blaffen. Het is een eenzaam geblaf, het geblaf van een vakantiehond in het bos. Ik ben zo langzamerhand weer eens op het punt aangekomen dat ik mij voor de zoveelste keer afvraag: 'Waarom schrijf ik eigenlijk?'

Je doet je ding, hoor ik ergens een lezeres zeggen. Je doet wat je graag doet, anders moet je er mee ophouden!

‘Zit nou toch eens niet zo te zeuren,' zegt Annabelle 'en schrijf nu maar gewoon door, al zou je het alleen maar voor mij doen,’ en bijna smekend kijkt ze mij nu aan.

‘Goed,' antwoord ik, 'voor jou zal ik verder schrijven maar eerst ga ik nog wat schilderen.’

Angelique begint er ook al een beetje genoeg van te krijgen. ‘Moet ik zo nog lang blijven staan?’ vraagt ze mokkend.

Met zwarte verf trek ik contouren rondom haar prachtig gevormde lichaam.

‘Wat een lekkere kont heeft ze toch,’ mompel ik in mijzelf. Aan haar voeten schilder ik een zwarte, blaffende hond die hongerig naar haar blauwe lichaam omhoog kijkt. Angelique laat ik met hondenbrokken strooien. Gulzig slokt de uitgehongerde hond de brokken naar binnen. De duiven kijken mij vreemd aan. Met flinke klodders zwarte verf schilder ik de meeste duiven weg. Een paar duiven mogen blijven en die ene jonge duif die uit haar mond eet... die mag ook blijven. Soms schilder ik diverse keren over elkaar heen (dat heb ik ooit eens van een zekere mijnheer Rembrandt geleerd), dan ontdekken ze over honderd jaar dat er onder die zwarte smurrie, allemaal prachtige duiven verscholen zitten. Lijkt mij wel leuk.

‘En wat zouden die duiven dan allemaal betekenen?’ vraagt er dan een olieverfschilderijendeskundige zich af en hé..., ik heb een raadsel de wereld ingestuurd!

‘En wie zou dat blauwe meiske zijn?’ vraagt er weer een andere naaktschilderijen expert zich af. En wéér heb ik een raadsel de wereld ingestuurd!

Op de karmijnrode achtergrond schilder ik nu drie kleine kistjes met op ieder ervan een sleutel.

‘Wat zou er in die kistjes zitten?’ vraagt er dan een dikke bankdirecteur, die olieverfschilderijen verzamelt, zich wellicht af. En alweer heb ik een raadsel de wereld ingestuurd!

Jozef Bloks (herschreven 4 juli 2010)

Uit Het boek 'Hoedensalon 2 met Annabelle' 2001