Een meiske van een jaar of tien was aangereden door een auto. Ze lag heel stil op de koude straatstenen. Het was een meiske dat ik wel aardig vond. Ze was een kop groter dan ik maar dat deed er op die leeftijd (nog) niet zo toe. Ze lag daar bewegingloos op de grond en ze zag lijkbleek. Misschien was ze wel dood? Plotseling kwam er een onderwijzer aangelopen. Het was een man die ik toch al niet zo moest en nota bene deze man, begon overal aan het meiske te voelen. Van een afstandje keek ik zeer argwanend toe. Ook voelde die man met zijn hand in haar broekje. Ik kreeg een lichte schok! ‘Wat doet die man nou?’ vroeg ik mij bedenkelijk af. Tot op de dag vandaag heb ik dat nog steeds niet begrepen. Maar ja, misschien had ze wel pijn aan haar dinges, wist ik veel. Ik vond het allemaal maar een vreemd gedoe. Bij een meiske dat ik aardig vind en wellicht erg veel pijn heeft, moet je niet aan haar dinges zitten en zeker niet op klaarlichte dag midden op straat, zo dacht ik toen! Een tijd later arriveerde er een ziekenauto, ze tilden haar op een brancard en schoven haar de auto in en hop... hop... hop... ging ze naar het ziekenhuis. Later hoorde ik dat ze alleen maar een been gebroken had. De hele klas moest van “de juffrouw met heel veel haren onder haar oksels” haar een briefje schrijven.

Hoe heette dat meiske ook al weer? Ik weet nog dat ze heel goed kon knikkeren. Ik geef haar even de naam “Toverbal”, dat schrijft wat vlotter. Goed…, ik wist dus echt niet wat ik haar moest schrijven en ik schreef dus zoiets als: ‘Lieve Toverbal... ik mis je heel erg op school, vooral met het knikkeren (wij knikkerden namelijk vaak samen in team verband). Ik heb al drie keer heel veel knikkers verloren, snik! Hoe gaat het met je been. Ik hoop heel goed. Ik hoop dat je been weer snel beter wordt. Een kusje op je been en een kusje op je mond. Heel veel beterschap, liefs Henri.’ Nou, ik denk dat het zo'n soort briefje moet zijn geweest.