“De juffrouw met heel veel haren onder haar oksels” (waar ik toen overigens heel erg verliefd op was of misschien was het alleen maar mijn fascinatie voor die enorme flossen onder haar armen, maar goed…) zei later, dat Toverbal van alle briefjes die ze gekregen had, ze mijn briefje het liefst vond.

Vele jaren later, toen ze nóg groter was gegroeid en volwassen was geworden (ik schatte haar zo'n jaar of achttien), heb ik Toverbal op een verloren regenachtige middag nog eens opgezocht. Blij vertelde ze mij dat ze een een vriend had en dat ze met hem ging trouwen. Ze was overigens een hele mooie meid geworden (met een smalle taille en flinke borsten) en ik keek eens diep in haar blauwe ogen.

Ze zei: ‘ik heb jouw briefje nog.’

Ik vroeg: ‘welk briefje?’

‘Ach, laat maar,' zei Toverbal met een soort spijt in haar ogen 'ik ga nu toch trouwen.’

‘Ben je zwanger?’ vroeg ik haar.

‘Ja,’ knikte ze bijna beschaamd.

Ze kon het niet zeggen maar ergens diep in haar hart hield ze (nog) van mij.

Goddomme..., ze was helemaal niet blij. Ze had in een wip, haar tijd... de tijd van Dali..., doen stil staan.

‘Dat heb ik nou altijd,’ dacht ik bij mijzelf.