In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

Tatoeage 2 (de gloeilamp)

Een vriend van mij heeft eens (in de jaren tachtig van de vorige eeuw) een gloeilamp op zijn rechterbovenarm laten tatoeëren. Dat kwam zo. Hij doet iets met licht, vaak blacklight en... nou ja, hij heeft gewoon iets met licht. Maar goed, hij wilde een lamp op zijn arm laten tatoeëren en ik moest dus die lamp voor hem ontwerpen. Hij stond er op, een lamp... speciaal voor hem! ‘Vooruit dan maar,’ zei ik tegen hem en dus ging ik naar de eerste de beste gloeilampenfabriek die ik kon vinden (ik woonde toen in Eindhoven) en kocht er een lamp van zestig Watt, dat vond ik wel voldoende. Een doodordinaire peer van zestig Watt dus! Ik maakte er een mooi realistisch tekeningetje van en samen gingen wij naar een tattoo shop, dapper stapten wij daar naar binnen.                                                                          Mannen met onfrisse tronies (van dat soort mannen die je maar beter niet, 's avonds laat, ergens in een doodlopend straatje, zou moeten tegenkomen) hingen aan de bar of lagen in een stoel in tattoo magazines te bladeren. Ze keken ons argwanend en vijandig aan.                                                 ‘Mijn vriend wil een tatoeage,’ zei ik tegen de tatoeëerder, ‘kijk, dit wil hij op zijn rechterbovenarm’ en ik liet hem het tekeningetje zien.                                                                                                Met argusogen keken de onfrisse mannen, opdringerig over mijn schouders mee.                              ‘Da's gewoon 'n lamp,’ zei er een smalend.                                                                                    Ik dacht, dit gaat zo meteen helemaal fout, hier komen wij niet meer levend de deur uit of... op z'n minst als een getatoeëerde draak of zoiets. Ik had eens een film gezien waarin Ben Gazarra (ook een favoriete acteur van mij) door een bende Chinezen gevangen was genomen en die hadden toen zijn hele lichaam vol met Chinese scheldwoorden getatoeëerd. Ik begon al aan witte konijnen; tjirpende krekels; wielewalen; koekoeken en zo te denken totdat de tatoeëerder plotseling zei: ‘jongens..., rustig hè! Zien jullie niet wie dit hier is? Dit is Jozef Bloks en dat is een groot kunstenaar.’                                 Morrend gingen de opdringerige jongens weer in hun tatoeage magazines zitten bladeren. ‘Wat weten jullie nou toch van kunst,’ snauwde hij en tegen mijn vriend zei hij op gebiedende toon: ‘ga zitten!’      Een beetje shaky nam mijn vriend in de tattoo stoel plaats. De tatoeëerder bekeek mijn tekeningetje en vroeg hoe groot de lamp erop moest komen.                                                                                   'Net zo groot als het tekeningetje,’ antwoordde ik.                                                                    ‘Oké,’ zei hij en hij begon onmiddellijk met een scherpe naald in het vlees van mijn vriend te porren. Die werd nog bleker dan dat hij al was, maar gaf geen krimp.                                                         ‘Kleurtje er bij?’                                                                                                                     ‘Ja, een beetje blauwig rondom de lamp,’ antwoordde ik.                                                                ‘Ik zal er een mooie lamp van maken,’ zei de tatoeëerder.                                                         Terwijl hij zo bezig was vertelde hij dat hij een groot fan van mij was. Ik kon pas écht goed tekenen, hij was maar een gewone tatoeëerder die plaatjes uit een boek kopieerde. Hij had in zijn leven al van alles getatoeëerd zoals; draken; blote wijven; hartjes met daaronder - mama ik hou van jou - ; ankers; doodshoofden; prikkeldraad, ga zo maar door, maar - een lamp van de kunstenaar Jozef Bloks - , dat vond hij toch wel heel erg bijzonder.                                                                                          De onfrisse mannen hoorden hem maar wat ongelovig aan. Ze hadden het niet zo op kunstenaars. Was die tatoeëerder eigenlijk ook maar een rare halve kunstenaar? Ze vonden het maar niks!                       Uiteindelijk creëerde de tatoeëerder een prachtige lamp op de rechterbovenarm van mijn vriend.  ‘Wat vind je er van? Mooi gemaakt hè!’ Zei hij voldaan.                                                                      ‘Prachtig,’ zei ik, terwijl mijn vriend een beetje pijnlijk naar zijn opgezwollen bovenarm keek.                ‘Oh, dat trekt wel bij,’ zei de tatoeëerder.                                                                                ‘Wat moet ik je betalen?’ Vroeg ik.                                                                                           ‘Nou Jozef, voor jou is dit helemaal gratis.’                                                                                ‘Nou bedankt,’ zei ik.                                                                                                          ‘Nee…, jij bedankt!’ Zei hij, 'het was mij een grote eer.’                                                                Met een ietwat bibberende vriend verliet ik vrolijk de tattoo shop.                                                   De onfrisse jongens keken ons smerig na en riepen mopperend: ‘Hoezo gratis?’  Ze begrepen er niets van.

Jaren later is er, op een keer, bij mijn vriend zijn eigen licht uitgegaan. Hij stond onder stroom. Viel letterlijk in coma en misschien heeft die tatoeage hem wel van een wisse dood gered. Wie zal het weten? Alleen zitten er nu wel een aantal procenten bij hem los maar voor zo'n vijfennegentig procent schat ik hem toch weer oké.

Jozef Bloks - Juli 2001 (herschreven januari 2010)

Uit het boek "De Hoedensalon 1" 2001