In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

De winter van 1963 was de koudste winter van de vorige eeuw. Sneeuwstormen teisterden het land en het vroor overdag soms gemakkelijk -10 tot -15 °C. Rivieren vroren dicht en op de radio hoorde ik dat er zelfs ijsbergen in de Waddenzee dreven. Wij kinderen (ik was toen zo'n jaar of twaalf) hadden geen last van de kou en vonden het alleen maar prachtig. Samen met mijn vriend zaagden wij uit bergen sneeuw, grote blokken en bouwden zo een heuse iglo waar wij dan soms hele middagen verkleed als Eskimo's in vertoefden. Zo herinner ik mij ook dat wij op de schaats naar school reden (de wegen waren immers veranderd in ijsbanen). Maanden lang bleef het zo winteren! Op 18 januari daalde de temperatuur in Joure zelfs tot -21 °C en juist die dag werd de Elfstedentocht gereden die toen door Reinier Paping gewonnen werd.

Maar goed... bijna iedere dag wandelde ik door het voor mij zo bekende bos dus ook tijdens deze barre winter. Het had dagenlang gesneeuwd en het hele bos was prachtig wit beladen met een dik pak sneeuw. Bij iedere stap kraakte de sneeuw onder mijn schoenzolen. Overal vond ik sporen van dieren. In de verse sneeuw volgde ik een spoor van een konijn of als ik geluk had een spoor van een vos, soms tot helemaal aan zijn hol in de grond. Er hing een grijzig licht in het bos, het was er bijna muisstil. Alleen de takken van de bomen hoorde ik soms zuchten. Zo af en toe viel er een pak sneeuw uit een boom of brak er ergens een tak af onder het zware gewicht. De sneeuw plofte dan met een dof geluid neer en stoof dwarrelend in het rond. Het waren sinistere geluiden zo in dat stille bos.

Niet ver van mij vandaan hoorde ik weer een tak gevaarlijk kraken en sneeuw dwarrelde naar beneden. Mijn ogen spiedden de bewegingsloze witte bomen af... nergens was er iets te zien. Ik bevond mij vlak bij een verlaten spoorlijn en zachtjes ging ik op een stapel bielzen zitten en wachtte af... na een minuut of tien zag ik ergens boven in een paar grote dennenbomen iets bewegen.

Plotseling maakte een reusachtige sneeuwvlok zich los uit de witte bomen en in een soort slow motion zweefde het als een geheimzinnige schaduw geluidloos boven mijn hoofd. Ik schrok! Wat was dat? Een eind verder keerde het zich om en het leek nu recht op mij af te komen... zich op mij neer te storten?! Ik bukte en het scheerde rakelings over mijn hoofd om zich daarna weer te versmelten met het witte bladerdak van de bomen. Nog maar net van de schrik bekomen en nieuwsgierig als ik was, sloop ik op handen en voeten er op af. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een enorme witte vogel was. Het was een prachtige... grote... witte sneeuwuil met vleugels van zeker een spanbreedte van zo'n anderhalve meter of meer.

In de winter, als het in het hoge noorden wel heel erg koud begint te worden willen ze nog wel eens afdalen richting het zuiden, maar deze was mijns inziens duidelijk verdwaald. Het was een geweldige gewaarwording... ik en dat enorme beest... alleen in dat prachtige wit besneeuwde bos.

Uren heb ik naar dit prachtbeest... op zoek naar wat te eten... zitten kijken. Het arme dier leek mij zo eenzaam daar in dat bos. Nieuwsgierig cirkelde het af en toe om mij heen en ging dan weer ergens rustig stil zitten. Er leek een soort vriendschap te ontstaan. Hij hoorde daar niet thuis, zo alleen in dat bos, zo vond ik toen. Ondertussen begon het te schemeren en bovendien kreeg ik het toch wel een beetje koud. Ik besloot om naar huis te gaan. Eerst dacht ik dat ik mij vergiste maar het was echt. De grote sneeuwuil volgde mij tot aan de rand van het dorp en ging ergens stil op een tak van een boom zitten. Nog een tijdje keken wij elkaar nieuwsgierig aan maar ik had ondertussen ook honger gekregen dus ik moest echt naar huis.

Klik hier voor het vervolg (Deel 2 slot)

Jozef Bloks - November 2008

--------------------------------------------------------------------

Dit verhaal is origineel uit het boek 'Het Hoedensalon 1' (2003) en herschreven naar aanleiding van de sneeuwuil die in november 2008 op het Waddeneiland Texel in Nederland werd gesignaleerd. (Ofschoon het een vrouwtje was werd er hier en daar toch al snel aan een reïncarnatie van Jan Wolkers gedacht!)