In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

Thuis zocht ik natuurlijk meteen in het grote vogelboek op of ik een mannetje of een vrouwtje had waargenomen. Blader, blader... en al snel vond ik afbeeldingen van deze bijzondere vogel. Mijn sneeuwuil bleek, zoals ik al vermoedde een mannetje te zijn. Vrouwtjes hebben bruine vlekken en mannetjes zijn bijna helemaal wit. Grootte 53-66 cm met een ronde kop met een katachtige uitdrukking. Vleugelwijdte van soms meer dan 1,5 meter. Het klopte allemaal. En ze kunnen door de donsachtige uiteinden van hun veren, zonder geluid vliegen. Daarom vond ik het natuurlijk zo'n spookachtige verschijning! Het is een uiterst zeldzame vogel en de afgelopen eeuwen schijnen er in Nederland maar zeer weinig exemplaren te zijn waargenomen (lees ik nu ergens op internet). Ik had dus een zeer zeldzame sneeuwuil gezien! Ook in het hoge noorden (Groenland, Noord Scandinavië en Siberië) waar hij vandaan komt is het een vogel die vrij schaars in de natuur voorkomt.

Als het daar kouder dan min 40 °C wordt dan zakt hij af naar het zuiden. Zodoende zien wij er dan eens in de zoveel jaren een in Nederland maar dat is dus beslist een zeldzaamheid.

Ik ging die avond vroeg naar bed. De volgende ochtend stond ik al bij het eerste hanengekraai op. Het had die nacht zwaar gesneeuwd en er lag bijna een meter sneeuw. De achterdeur ging niet meer open en dus klom ik maar door het raam naar buiten. Baggerend door de sneeuw want lopen ging bijna niet meer ging ik direct op zoek naar mijn vriend de sneeuwuil. Helaas... waar ik ook zocht hij was nergens meer te bekennen. Uren later ging ik teleurgesteld weer naar huis. Tegen de avond, toen het al een beetje begon te schemeren en het licht van de lantaarnpalen aansprongen, ging ik weer terug om hem te zoeken. Bij de spoorbaan was hij niet meer te vinden dus ging ik nog maar eens aan de rand van het dorp kijken, daar waar ik hem de vorige avond achter had moeten laten. Het sneeuwde grote sneeuwvlokken en ik besloot even onder de wilgen voor een oude boerderij te gaan schuilen. 'Ik lijk wel een wandelende sneeuwman,' mompelde ik in mijzelf. Terwijl ik de sneeuw van mijn kleren afklopte keek ik nog steeds spiedend om mij heen want ik moest en zou hem terugvinden! En jawel hoor, na een tijdje... zag ik hem! Daar was mijn vriend de sneeuwuil weer. Die slaapt natuurlijk overdag en 's avonds gaat hij op jacht, dacht ik toen. Als een spook zweefde hij langzaam met zijn enorme vleugels op en neer slaand tussen de bomen van de schaars met lantaarnpalen verlichtte boerenlandpaden en nauwe straatjes rondom de boerderijen. Als hij dicht langs het licht vloog kon ik hem even goed zien. Wat een enorme klauwen en een grote kromme bek had hij. Wat een prachtbeest.

Er klopte iemand op mijn schouder. Ik keek om en herkende de veldwachter. 'Wat ben jij hier zo 'avonds laat aan het spioneren,' vroeg hij met norse stem. 'Stt...,' maande ik hem en ik wees met mijn wijsvinger naar een boom waar mijn vriend nu al weer een tijdje was gaan zitten. Misschien zat hij daar wel een prooi te verslinden? Bijna op hetzelfde moment maakte de sneeuwuil zich los uit de takken. Een pak sneeuw viel op de landweg en toen scheerde het beest geruisloos als een schaduw rakelings aan ons voorbij. De veldwachter schrok zich bijna te pletter. 'Wat was dat?' stotterde hij. 'Dat is mijn vriend ~de sneeuwuil~,' antwoordde ik als een deskundige vogelspotter.

Mijn sneeuwuil is nog zeker drie weken in het dorp blijven rondhangen totdat het begon te dooien. Toen was hij op een dag verdwenen. Weer terug naar het verre noorden.

Nog altijd kijk ik in de winter af en toe uit het raam op zoek naar een grote schaduw in de donkere nacht.

Lees ook het verhaal van de Zwartkop, de Pestvogel...

Jozef Bloks - November 2008

Klik hier om terug te gaan naar Deel 1

--------------------------------------------------------------------

Dit verhaal is origineel uit het boek 'De Hoedensalon 1' (2003) en herschreven naar aanleiding van de sneeuwuil die in november 2008 op het Waddeneiland Texel in Nederland werd gesignaleerd. (Ofschoon het een vrouwtje was werd er hier en daar toch al snel aan een reïncarnatie van Jan Wolkers gedacht!)