In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

Salco Tromp Meesters

Ik ben al meer dan tien jaar weg uit Eindhoven maar zo heel af en toe kom ik er nog wel eens. Onlangs (zo ongeveer mei 2010) zat ik op een avond, gezellig samen met mijn schoonmoeder en Caroline, op het terras van café de Gaper op het Wilhelminaplein en ik belde vriend Ruud of hij ook iets kwam drinken. Even later... vroeg ik hem terloops: 'Hoe gaat het met Salco?' 'Die is dood,' antwoordde hij. Terwijl Ruud verder kletste met mijn schoonmoeder verzonk ik toch even in een kleine stilte. 'Wat is er?' vroeg hij. 'Nou, hier word ik toch even stil van.' 'Waarvan?'. 'Nou..., hoelang is hij al dood en had je mij dit niet eens eerder kunnen vertellen!' 'Tja, al een paar jaar geleden en... vergeten,' mompelde hij. Dit sombere bericht wierp mij even terug in de tijd. Eind jaren tachtig veranderde er veel, de BKR regeling werd opgeheven en de kunstwereld stortte ineen, het werd vanaf toen "ieder voor zich", ik begon een eigen kunstonderneming (kunst naar bedrijven toe) waarmee ik het uiteindelijk ook niet echt redde en in 1992 startte ik in Eindhoven, samen met Caroline, een combinatie van een Hoedencafé en een Hoedensalon waar ik (publicitair en financieel) beter mee scoorde. Ik besloot om mijn kunst maar voor een tijdje aan de wilgen te hangen. Salco werd uit de Krabbedans wegbezuinigd en die zag ik daarna dus ook nog maar zelden. In 1999 verkochten wij het Hoedencafé en verhuisden naar Antwerpen waar Caroline haar eigen Hoedensalon begon.

In die tien jaar dat ik in Antwerpen woon, heb ik Salco nog een keer in Eindhoven ergens bij een bakker ontmoet. 'Hé Salco, hoe is het met jou?' 'Hé... ja... goh... goed, en hoe is het met jou, leuk om je weer eens te zien, wat doe je tegenwoordig?' Nog steeds had hij die vriendelijke glimlach en die altijd aanwezige vrolijke verbazing in zijn blik. Wij kletsten wat bij en... tot de volgende keer.

Je denkt dat iedereen maar doorleeft en dan hoor je op een dag dat hij al bijna vier jaar dood is. Vandaag (juli 2010) krijg ik plotseling de behoefte om naar zijn naam te googelen. Op het internet vind ik maar heel weinig informatie waarschijnlijk omdat hij nog van voor het internet was. Hoewel ik circa vijftien jaar jonger ben dan hij ervaar ik dat zelf ook, pas in de jaren negentig is men alles op internet gaan vermelden en informatie van de tijd daarvoor moet je dus maar in krantenarchieven gaan opzoeken. Als je nu een scheet laat dan kun je hem bij wijze van spreken, over drie seconden al ergens op een of andere site ruiken.

Begin jaren tachtig leerde ik Salco kennen als directeur van kunstcentrum de Krabbedans in Eindhoven. Tijdens onze eerste afspraak was hij er niet, dan wel, hij zat op het toilet. Toen hij even later de gang op kwam slaakte hij een bevrijdende zucht, 'ik moest even een wilde beer schieten,'  zei hij. Wij liepen samen naar zijn kantoor, zijn bureau was een enorme puinhoop. 'Hoe heet je ook alweer en wat kan ik voor je doen?' vroeg hij, terwijl hij vliegensvlug door een berg papieren rommelde. 'Aha, hier heb ik jouw brief, je kwam voor..., ja... interessant, vertel!' Iemand uit die tijd, die regelmatig vergaderingen in de Krabbedans bijwoonde, zei mij eens: 'Het is een wonderlijke man, hij begint met een onderwerp, daarna lijkt hij af te dwalen... er volgt dan meestal een verhaal waar niemand een touw aan kan vastknopen en dan... na een lange omweg komt hij exact weer bij het punt aan waarmee hij begonnen is.' Ik vond hem een bijzondere man! Hij heeft mij geholpen bij kunstprojecten, hij regelde de financiering, de publicaties en hij hielp zelfs mee mijn brochures te verkopen. Hij had altijd ruzie met de toenmalige directeur (Rudie Fuchs) van het Van Abbemuseum. Ik herinner mij een performance van de kunstenaar "Buren" in de Stadsschouwburg. Blijkbaar had het Van Abbemuseum een ladder bij de Krabbedans geleend... plotseling kwam Salco (in een lichte staat van dronkenschap) de zaal binnengelopen. 'Ik wil mijn ladder terug,' riep hij. Het werd stil in de zaal! 'Ik wil verdomme mijn ladder terug,' bleef hij maar roepen. Ik vond het geweldig, iedereen was daar serieus "kunst aan het beleven" en Salco wilde zijn ladder terug. Ook de openingen van zijn exposities waren altijd bijzonder. Hij had altijd een ratelaar in zijn hand. Hij hield dan een serieus verhaal over de kunstenaar en zijn werk, de aanwezigen luisterden met volle interesse en als hij klaar was dan ratelde hij met zijn ratelaar zo hard als hij maar kon en riep dan steevast 'en nu is er drank!'. Drank was helaas wel een probleem, zo moest hij eens in Helmond een expositie openen, het was 's morgens een uur of elf, zijn handen trilden... 'ik moet even een boodschap doen,' murmelde hij. Een uur later kwam hij terug en verbaasde wederom iedereen met een indrukwekkend en tevens komisch openingswoord. Op een dag kwam ik hem op straat tegen, hij zag er niet uit, hij was bont en blauw! 'Wat is er met jou gebeurd?' vroeg ik geschrokken. 'Nou...,' antwoordde hij heel serieus, 'ik heb vannacht een meisje gered, iemand wilde haar verkrachtten en toen heb ik die vent op z'n bek geslagen.' Achteraf bleek dat hij voor de zoveelste keer dronken van zijn fiets was gevallen. Wij hebben er daarna nog vaak hard om moeten lachen. Hij was altijd goed gezind. "Hé... ja... goh... hoe is het met jou, leuk om je weer eens te zien, wat doe je tegenwoordig?" Ik wist dat hij een groot kunstverzamelaar was en dat hij schilderijen bezat van kunstenaars uit de zestiger en zeventiger jaren zoals Kees van Bohemen, Klaas Gubbels, Bram Bogart enz. maar dat hij gevaren had en nog wel op de voormalige walvisvaarder Willem Barentsz, dat heb ik nooit geweten. Jammer dat hij er niet meer is, het was een bijzondere man! 

Salco Tromp Meesters overleed op donderdag 16 november 2006, op 76 jarige leeftijd.