In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

Surinaamse Sinaasappelen (deel 2)

Ze neemt een slok van de wijn en kust zwoel mijn rechteroor. ‘Luister,’ zegt ze en terwijl ze met haar tong zachtjes mijn oor aflikt, hoor ik duidelijk de golven van de zee ruisen.                                          Orange stopt met likken en zegt dat ik mij moet omdraaien en begint nu mijn linkeroor af te likken. Nu hoor ik plotseling toch duidelijk het kabbelende water van de Schelde! Zij kent mij niet en ik ken haar niet. Ze is zeker twintig jaar ouder dan ik en had mijn moeder kunnen zijn. Terwijl ze aan mijn oor likt dwalen mijn gedachten over het water. Ik denk na over geluk en ongeluk. Wat voel ik mij gelukkig.                Orange is klaar met likken. Ze staat op, ontdoet zich van haar kleedje en duikt met een nietsontziende plons in het donkere water van het ven. De zeven zwarte eenden schrikken op uit hun eendendroom. Zij droomden vast over een lekker visje of zo. Misschien droomden ze wel dat ze genomen werden door een mooie witte mannetjeseend en dat ze daarna heel veel eieren zouden leggen. En dat daar dan heel veel zwart-witte eendenkuikentjes uit te voorschijn zouden komen en dat die dan allemaal achter hun trotse moeders aan zouden zwemmen. Orange zegt:'sorry' en zwemt naakt, lekker plonzend, dwars door de wreed uit hun droom opgeschrikte zwarte eenden. ‘Zo meteen wint ze ook nog een medaille,' denk ik zo bij mijzelf.                                                                                                                                                              ‘Kom er gezellig ook in Jozef, het water is heerlijk koel.’                                                                Hoe kent zij mijn naam? Ik geloof in de illusie, in mijn eigen jongensdroom. Stond mijn naam ook op die kist met Surinaamse sinaasappelen? Aan de heer...                                                                             ‘Ik heet Henri,’ roep ik.                                                                                                             Ik kleed mij uit en schuif het inderdaad heerlijke koele water in. Terwijl ik naar haar toe zwem zeg ik: ‘lik nog eens aan mijn oren dan kan ik de Schelde weer horen.'                                                                       ‘Nee,' zegt Orange, 'die zijn nu al schoon genoeg.’                                                                                             Ik omhels haar en al watertrappelend vertelt zij mij een Surinaams verhaal. Een arme Surinaamse sinaasappelenslaaf lag huilend aan zijn ketting. Hij was heel ongelukkig want de sinaasappelenbaas had zijn vriendinnetje naar een andere sinaasappelenplantage overgeplaatst, heel ver weg van hem vandaan. Nu zou hij haar wellicht nooit meer terugzien. Hij huilde 's nachts zo hard zodat de sinaasappelenbaas er vaak wakker van werd. Woedend ranselde hij dan de sinaasappelenslaaf hard af met als gevolg dat de slaaf nog harder begon te huilen. (‘Wat een kletsverhaal, denk ik bij mijzelf, volgens haar is het natuurlijk allemaal de schuld van de Hollanders en dus, ook mijn schuld! En daarom stuurt zij mij ieder jaar een kist met Surinaamse sinaasappelen, om mij er aan te herinneren dat mijn over, over, overgrootvader een wrede Hollandse sinaasappelenbaas in Suriname was. Of begrijp ik dit weer helemaal verkeerd en behoort Orange tot de Surinamers, die de slavernij allang vergeten zijn en moet ik dit dus gewoon zien als een mooi doch triest verhaal?') Langzaam trek ik haar onder water. Blup..., blurp..., blup!

Klik hier voor deel 3 

Jozef Bloks - Juli 2001 (Herschreven November 2009)

Uit het boek "De Hoedensalon 1" 2001