In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

Paardenhoofd

Ik ga maar weer eens wandelen, ik weet niet eens waarheen? Het blijft telkens weer een verrassing. Ik besluit om naar de kruidentuin te gaan. Via de Wilde Zee, de Huidevettersstraat, langs de prachtige Bourla schouwburg en daarna een klein stukje Leopoldstraat, beland ik in de kruidentuin die grenst aan het Sint Elizabeth ziekenhuis. Het is rond het middaguur en stelletjes ontmoeten elkaar daar in de pauze.                                                                                                                                Een man en een vrouw zitten een beetje verliefd te doen op een bankje. De man zou haar vader kunnen zijn. Zij is wellicht zijn secretaresse of misschien een “belangrijk” meiske van zijn kantoor. Zij friemelt onhandig aan een zomerse flaphoed, hangend tussen haar op en neer bewegende knieën. Hij fluistert in haar oor en doet wellicht oneerbare voorstellen. Zij giechelt en denkt: ‘hij is wel aardig..., hij heeft veel geld..., hij is wel erg oud en... hij is getrouwd.’                                                                             Ik heb zo, tijdens mijn wandelingen door de natuur, heel wat stelletjes gadegeslagen. Oude mannen met jonge meiskes, friemelend op een bankje in het bos. Even moet ik denken aan het Assepoesterverhaal van die zakenman uit het dorp van mijn jeugd. De man had met bijna alle meiskes van de fabriek al eens op een bankje in het bos gezeten. Op zekere dag hadden ze hem dood in zijn auto aangetroffen. Hij lag naakt op de achterbank. Hartaanval! Niet ver van de auto vandaan, had de politie een rood damesschoentje gevonden. Het meiske van wie het schoentje was, heeft zich nooit gemeld. Het hele dorp roddelde er over. Toen zijn kist naar het kerkhof werd gedragen, liepen alle meiskes van de fabriek in de stoet mee.                                                                                                                         Ik had zo eens een vriend. De voordeur van hun huis bestond uit twee delen. Als ik aanbelde dan deed zijn moeder altijd het bovenste deel van de deur open. Ze stak dan haar hoofd naar buiten (en... ze had al zo'n lang gezicht en van die paardentanden) en ze vroeg dan: ‘waarom sta je nou te lachen?’    ‘Zomaar mevrouw, ik weet niet waarom, echt niet!’ antwoordde ik dan.                                           Het was een hele leuke, lieve moeder, niks mis mee, behalve... dat hoofd dan. Ik keek soms diep in haar reebruine ogen en zag dan haar verdriet. Want ook haar man, had ik wel eens samen met een mooi jong meiske gezien, friemelend op een bankje, in het bos. Ik heb het haar nooit verteld. Maar ja, misschien had ze ook wel heel erg vaak hoofdpijn hè? Met zo'n hoofd weet je het maar nooit. Maar goed het waren mijn zaken niet.

Jozef Bloks - Juli 2001 (Herschreven/gecorrigeerd November 2009)

Uit het boek "De Hoedensalon 1" 2001