De bel ging, het was middagpauze! Met z'n allen gingen we naar de kantine waar de geur van verse koffie ons al tegemoet kwam. Jannie ging natuurlijk ook mee. 'Zeg, moet jij niet iets aantrekken?' , vroeg er iemand aan haar. 'Waarom?,' antwoordde ze. 'Tja, waarom eigenlijk?, mompelde de rest en zo stapten wij met de blote Jannie tussen ons in de kantine binnen. Gezellig ging ze met ons aan tafel zitten, wij haalden koffie en rondo's voor haar en kletsten over en weer. De baas van de kantine zag dit alles sprakeloos aan. Plotseling riep hij met een rood opgezwollen hoofd vanachter zijn loketje: 'dat... dat gaat zo maar niet, dat kan niet...  in mijn kantine!' Even later kwam hij aan de tafel waar Jannie zat en hij sommeerde haar om iets aan te trekken of anders moest ze er onmiddellijk uit. Wij reageerden zoiets als 'ouwe zeurpiet, laat dat meiske nou, wat maakt het uit, we hebben haar toch al de hele morgen naakt gezien enz.' 'Ja maar de leerlingen van de andere klassen dan en dit is tegen de regels,' sputterde hij. 'Regels zijn er om doorbroken te worden,' riepen alle leerlingen in koor. Is dit nu een vrije kunstacademie of een nonnenklooster en dat allemaal anno 1970?!' Woedend verliet de man zijn kantine. Nog geen tien minuten later kwam hij terug met de directeur die een grote deken in zijn handen had. Alsof ze het ingestudeerd hadden werd de deken met een soepele beweging over het meiske heen gegooid en met z'n tweeën grepen ze haar vakkundig vast. Voor onze verbaasde ogen zagen wij hoe hop, hop, hop een spartelende deken de kantine uit werd gesleurd. Wij hebben onze Jannie nooit meer teruggezien.        

Jozef Bloks - Augustus 2008