In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

Een lege draaimolen draait eenzaam in het rond. Ieder jaar wordt er met Kerstmis een oude draaimolen met mooie ornamenten en van die prachtige houten paarden op de Groenplaats neergezet. Gezellige orgelmuziek klinkt er dan uit de oude luidsprekers. Nu zit er dus niemand in de draaimolen! ‘Waar zijn alle kindertjes?, vraagt de draaimolenman zich bezorgd af. Misschien ligt het aan het weer, zucht hij, +12 °C is nu ook niet bepaald een gezellig winters temperatuurtje.’ ‘Ja, het weer zit niet mee,’ zeg ik. De oude Draai, (bijnaam van de draaimolenman) draait zich om en ‘hé… ben jij het, zegt hij. Fijn dat je mij weer eens komt opzoeken… alles goed met jou?’ ‘Ja, met mij gaat het altijd goed, dat weet je toch!,’ antwoord ik hem lachend. Op de Groenplaats is er (behalve de vaste zwervers) geen mens te zien, iedereen zit thuis. ‘Gisteren hoorde ik op de televisie het weervrouwtje zeggen dat er een koufront aankomt, dus houdt moed,’ zeg ik tegen Draai. ‘Hoe lang is het geleden dat we een échte ouderwetse winter hebben gehad?,’ zucht Draai. ‘Nou, dat is wel héél lang geleden, zeg ik, wel zeker zo’n zes à zeven jaar geleden.’

Caroline staat in de keuken achter de pruttelende potten en pannen. Het ruikt goed! Ik ruik winterse kost… hm! ‘Tegen wie zit jij toch allemaal te kletsen?,’ vraagt ze. (*1) ‘Oh… ik vertel Annabelle een verhaaltje,’ zeg ik. ‘Nou, dan is het goed, zegt ze, je doet de laatste tijd zo vreemd, ik dacht dat…’ ‘Nee hoor, met mij is alles in orde, ik begin het alleen een beetje koud te krijgen’, antwoord ik. Op mijn portable miniatuur televisietoestelletje zie ik een mooi meiske dat ijspegels huilt. ‘Moet kunnen,’ denk ik zo bij mijzelf.

‘Je moet blijven hopen,’ zeg ik tegen Draai. ‘Ja, maar dan wel een échte strenge winter!, zucht Draai, zó streng… zodat de Schelde dicht vriest en de klokken van de kathedraal niet meer kunnen luiden omdat ze vastgevroren zijn.’ ‘En dat het dan zó glad is, zodat er geen auto’s meer kunnen rijden en dat dan alle kindertjes ijsvrij hebben,’ vul ik hem aan. ‘En iedereen gaat dan op straat schaatsen en overal staan kraampjes met warme worsten en dampende hete chocomel,’ vervolgt Draai. ‘En sneeuwuilen strijken massaal neer op de Groenplaats,’ zeg ik weer.

‘En de neus van Rubens wordt blauw van de kou,’ gniffelt Annabelle.(*2)

‘Even naar mijn e-mail kijken, zeg ik tegen Draai, want ik verwacht een berichtje van mijn IJslandse ijsgodin Björk.’ ‘Het is hier -45 °C, schrijft Björk. Mijn stembanden zijn bijna bevroren, hetgeen overigens een bijzonder effect geeft, ik ben dan ook meteen met de opname van een nieuwe cd begonnen.’ Als bijlage stuurt ze een voorproefje met de rillende titel - Ice Baby -. ‘Klinkt best lekker,’ zeg ik tegen Draai. Even later laat Draai - Ice Baby - door zijn oude luidsprekers trillen. We krijgen het er allebei, ijs- en ijskoud van. Plotseling trekken donkere grijze wolken zich samen boven de Groenplaats. Een kwartiertje later vallen reeds de eerste sneeuwvlokken.

‘Zou het dan toch écht winter worden?’, roept een blije Draai.

Jozef Bloks - December 2008

*1 Ik schreef dit verhaal aan de keukentafel vandaar...

*2 Annabelle is een figuur uit het boek Hoedensalon II die luistert naar het verhaal dat ik haar vertel.

(Voor alle duidelijkheid, het beeld van Rubens staat midden op de Groenplaats in Antwerpen.)

--------------------------------------------------------------------

Dit verhaal is origineel uit het boek 'Het Hoedensalon II (met Annabelle...)' 2003 en als een bijzonder kerstverhaal herschreven in december 2008