In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

De Dood

Op een avond was ik in mijn atelier driftig aan het schilderen. Het werd een serie vrolijke schilderijen met titels als “Boy's keep swinging” en “Girls have more fun”. De telefoon ging en iemand vertelde mij terloops dat mijn ex-schoonvader overleden was.                                                                                     'Wist je dat dan niet?'                                                                                                          'Nee, waarom had niemand mij iets verteld?'                                                                                Hij zou de volgende dag al gecremeerd worden! Het was half acht en het mortuarium sloot om acht uur. Ik wilde die man nog één keer zien, dus jumpte ik in mijn Peugeot 404 met vleugels en scheurde al klokkijkend er vandoor. Tot drie keer toe reed ik verkeerd en ik stond uiteindelijk om precies acht uur hijgend voor de deur van het mortuarium. De portier was juist aan het afsluiten. Bijna smekend vroeg ik de man of ik nog een laatste blik mocht werpen... een afscheid nemen van. De man was aardig, hij ontsloot enkele deuren en daar stond ik dan. Omringd door transparante gordijnen lag mijn ex-schoonvader daar, als een soort mooie opgemaakte etalagepop, vredig opgebaard. Het was er koud en alles bij elkaar toch ook een beetje eng zo helemaal alleen tussen al die lijken, want achter die gordijnen lagen er nog veel meer. Het was er flink druk. Ik stond daar wat te staan en... ik raakte hem eens aan. Hij voelde goed koud aan… hartstikke dood dus! Ik praatte wat tegen hem maar… omdat hij natuurlijk niks terug zei was ik al snel uitgekletst. Ik nam afscheid en ging weer naar huis. Terug in mijn atelier ging ik weer vrolijk door met schilderen maar “The boy's keep swinging” en de “Girls have more fun” verloren hun vrolijke kleuren en werden steeds somberder. Ik voelde mij helemaal niet somber of aangedaan, ik was eerder blij dat ik afscheid had kunnen nemen van die man. Maar wat ik ook deed, de strepen en de vegen verf, hoe fel rood en geel, zo uit de tubes, werden steeds donkerder en donkerder. Op een gegeven moment ben ik er maar mee gestopt. De volgende morgen bekeek ik mijn creaties van de vorige avond. Het waren merkwaardige schilderijen. Een serie van een stuk op tien doeken waarvan de eerste paar schilderijen vrolijk van aard waren en de daarop volgende schilderijen steeds donkerder en somberder werden. Tot mijn verbazing ontdekte ik op een van die donkere doeken tussen allerlei vegen, strepen en krassen, het gezicht van mijn ex-schoonvader. Om mijzelf er van te overtuigen dat ik niet gek was belde ik vriend Ruud om te vragen of hij eens wilde komen kijken naar wat ik nu toch allemaal weer geschilderd had. Ondertussen had ik een oude familiefoto gevonden waar de man op stond afgebeeld.                 Ruud zag het ook duidelijk.                                                                                                          ‘Da's wel maf zeg! Niet stiekem van dat fotootje nageschilderd?’                                                   ‘Nee Ruud, echt niet!'                                                                                                            Nog dagen heb ik er last van gehad, nou ja... last. Zo zag ik de man op straat lopen. Ik dacht: ‘dit kan toch niet!’ Ik klopte hem op zijn schouder. Hij draaide zich om. Hij was het niet. Ik had die man al jaren niet meer gezien, hij had nooit een speciale of diepe indruk op mij gemaakt, ik wilde hem gewoon nog een keer zien, misschien omdat hij een deel van mijn leven was geweest, deel van een episode? Later, veel later, heb ik gehoord dat die man kanker had en maar niet dood wilde. Hij schreeuwde en worstelde in zijn bed. Zijn naaste familie werd er gek van. Hij bleef zich maar verzetten tegen de man met de zeis. Ik vond het maar een vreemde boel en heb het schilderij “De Dood” genoemd.

Ongeveer een jaar later hing het schilderij op een expositie en werd het verkocht aan een wat merkwaardige oudere dame (er was iets vreemds aan haar). ‘Het schilderij sprak haar zo aan,’ zo vertelde zij mij.

Jozef Bloks - Juli 2001 (Herschreven Juni 2009)

Uit notities 1980 - 2009