In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

Het Cadeau

Over een paar dagen zou Caroline weer jarig zijn dus moest ik voor haar een cadeautje gaan kopen. Maar wat moet je nou kopen voor iemand, die alles al heeft (ze heeft mij toch!). Een parfummetje, een bosje bloemen, een boek of een cd? Moeilijke zaak!                                                                             Het was mooi weer, dus wandelde ik over de Meir, ik slenterde over de Wapper, de Schuttershofstraat, de Huidevettersstraat, ik liep richting Wilde Zee en weer terug door de Schuttershofstraat (waar ik nog even naar Skinny, het leuke meiske van de lingeriewinkel zwaaide) en daarna ging ik weer terug naar de Wapper en kwam vervolgens weer op de Meir terecht. Winkel in... winkel uit. ‘Cadeautjes kopen is een vermoeiende zaak,’ mopperde ik in mijzelf. Ik vond nergens iets leuks. Nergens zag ik iets origineels. Met lege handen begaf ik mij tenslotte weer richting de Hoedensalon. Toen ik de Groenplaats naderde dacht ik: kom ik ga nog even in het winkelcentrum “de Grand Bazaar” kijken, wie weet vind ik daar wel wat (een soort laatste hoop dus). In een glazen hok zag ik een leuke, vlotte dame heftig op en neer bewegen. Ze verveelde zich blijkbaar en deed, ondersteund door een leuk muziekje, wat aerobic achter de toonbank. Opeens schoot er wat verkeerd in haar rug en pijnlijk keek ze mij aan. Ik stapte op haar toe, masseerde vakkundig haar zere rugje en gelukkig knapte ze weer snel op. Zij bedankte mij met drie zoenen en vroeg vervolgens: ‘wat kan ik voor u doen?' Nou, ik vertelde haar mijn cadeautjes probleem en drie bladzijden verder kwam ik to the point. ‘Kijk gerust maar eens rond, misschien vindt u hier wel een geschikt cadeautje,’ zei ze vriendelijk.

De winkel stond vol met sprookjesfiguren, trollen; heksen; feeën; kabouters en nog veel meer van die rommel uit sprookjesland. De verkoopster was een knappe dame met een smalle taille en flinke borsten. Ik dacht: ‘die had in plaats van verkoopster misschien beter filmster kunnen worden.'                         ‘Houd je van films?’ Vroeg ik. ‘Of geloof je nog in sprookjes?’                                                           Ze vertelde dat ze als kind een heel bang meiske was en dat, dat eigenlijk allemaal de schuld van een oom van haar was. Dat was zo’n oude, vieze man die altijd wilde dat ze bij hem op schoot kwam zitten en spelletjes met haar wilde doen waar zij helemaal geen zin in had. Hij vertelde ook altijd hele enge verhalen en hij stonk ook verschrikkelijk, alsof hij zich nog nooit had gewassen. 's Avonds als ze dan in haar bedje lag, en het licht moest uit van mamma, dan was ze altijd heel erg bang. Zo bang dat ze niet kon slapen van de bangigheid. De maan wierp enge schaduwen in haar kamertje en de gordijnen ritselden dan geheimzinnig op en neer. Ergens oeroeboerde er een verkouden nachtuil en katten jankten en krijsten op het dak. Ze hoorde ook altijd stemmetjes onder haar bed. Soms hoorde ze een stemmetje dat zei: ‘als ik je heb... eet ik je op... als ik je heb... eet ik je op.’ Van angst kroop ze dan met haar hoofdje diep onder haar kussen. Als ze na een tijdje weer wat tot rust was gekomen, haalde ze voorzichtig het kussen van haar hoofd. Even was het dan stil, maar dat duurde meestal niet lang want vaak, nog geen vijf minuten later, begon het weer: ‘als ik je heb... eet ik je op... als ik je heb... eet ik je op.’ Ze wist wel wat of wie het was want op een nacht was ze dapper opgestaan, ze had het licht aangedaan en onder haar bedje gekeken. Ze zag daar een heel klein, oud en vies kaboutermannetje die in zijn neus zat te peuteren en hij zei steeds maar: ‘als ik je heb... eet ik je op… als ik je heb... eet ik je op.’ Zo zat er ook een heel klein, oud en vies kaboutervrouwtje op een héél klein, oud en vies en stinkend piespotje, met een rood opgezwollen hoofdje, te poepen en die zei telkens keer op keer: ‘daar komt ie weer... daar komt ie weer.’ Het stierf daar onder haar bed van de kabouters, trollen, heksen, elfjes en nog veel meer van dat griezelige spul. In het begin dacht ze nog dat het een enge droom was maar toen op zekere nacht een van die enge trollen in haar vinger had gebeten, wist ze dat het allemaal echt was. Ze groeide desondanks toch op tot een mooi, jong meiske met een smalle taille en flinke borsten. Jij moet filmster worden hadden haar vader en moeder gezegd maar haar hoofd was zo vertroebeld, zo behekst. Nee, ze wilde absoluut geen filmster worden. Ze had eerst nog in een boekenwinkel gewerkt maar ze raakte daar zo in de Ban van de Ring dat de eigenaar van die winkel haar uiteindelijk maar op straat had geschopt. Ze raakte aan lager wal en al snel verkocht ze haar mooie lijf aan elke willekeurige voorbijganger. Het werd van kwaad tot erger. Op een dag slenterde ze hongerig, ziek en vermoeid van het slechte leven, doelloos door Antwerpen, ze was ten einde raad. Ze zakte ineen voor de deur van deze winkel, vol met sprookjesfiguren. De eigenaar zag een meiske liggen... zo maar voor zijn deur. Een mooi meiske met een smalle taille en flinke borsten. Hij stopte haar in bad en gaf haar te eten. ‘Zo en nu naar bed, zei hij, rust jij maar eens lekker uit.’ 

De vlotte dame was heel aardig en hielp mij ijverig met cadeautjes uitzoeken. Ik koos uiteindelijk een verschrikkelijk, lelijk, pluizig aapje en een nog verschrikkelijker struisvogeltje en nam er ook nog een dooie poes bij. Een scheepskat heet zo iets. ‘Zo, dit waren nog eens leuke en… originele cadeautjes!’ Dacht ik bij mijzelf. De dame pakte ze een voor een in een mooi papiertje en deed er ook nog een fleurige strik omheen. Ik bedankte haar met drie zoenen en goed gemutst begaf ik mij hop... hop... hop... weer richting de Hoedensalon.                       

Jozef Bloks - Uit het boek Hoedensalon 1 - 2001 (Herschreven November 2009)