|
Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat
mee! Klik op een titel
voor een verhaal.
De buikspreker
(uit 't vuistje)
Op een
druilerige zondagochtend werd ik (ik was denk ik zo'n jaar of
vijf oud) door mijn vader meegenomen naar mijn kleuterschool.
'Ja maar, het is vandaag zondag en de school is gesloten,'
schijn ik nog tegen geprutteld te hebben maar het mocht
blijkbaar allemaal niet baten. De kleuterschool had natuurlijk
een speelplaats en tot mijn verbazing stond de grote ijzeren
toegangspoort op een kier. Mijn vader duwde hem wat verder open en ik zag dat de
speelplaats niet helemaal leeg was want zo'n twintig meter
achter de poort zat er een vreemde man op
de grond gehurkt. 'Dat is een buikspreker,' zei mijn vader. 'Nou
en,' mompelde ik. Het was immers nat en koud en ik was liever
nog even in mijn bedje blijven liggen. Maar hij dacht mij daar
toen blijkbaar een enorm plezier mee te doen (of was het een
idee van mijn moeder?). Er stonden een paar ouders en nog wat
kinderen rondom de buikspreker, kortom het was een magere
opkomst. In mijn herinnering gaf het een ..., tja, hoe noem je zoiets?
Ik vond het toen eigenlijk een soort "verloren beeld". De man
droeg een hoed en naast hem stond een grote koffer waarin
natuurlijk de sprekende pop woonde. 'Wat een trieste vertoning,'
mompelde ik in mijzelf. Had de man te weinig reclame gemaakt?
(ik wist immers van niets!) Was het tijdstip of de dag verkeerd?
Wie zal het weten?! De minimale opkomst maakte het geheel ook
wel weer een beetje geheimzinnig. Een woeste, gure wind die
herfstbladeren deed opwaaien ontbrak, maar toch. Ik kan mij niet
goed meer herinneren of de man goed kon buikspreken. Hoe die sprekende pop
er uit zag weet ik ook niet meer maar dat "verloren
beeld" is mij altijd bij gebleven. In mijn kunstenaarsbestaan
heb ik dan ook diverse keren een man met een koffer geschilderd.
Een koffer heeft mij altijd geboeid. Het is een geheimzinnig
ding. Er kan van alles inzitten dan wel uit te voorschijn komen.
Bijvoorbeeld heel veel geld, afkomstig van een bankoverval of
een in stukken gezaagd lijk of...
Vele jaren later heb ik dat
"verloren beeld"
weer te voorschijn gehaald uit mijn eigen koffer vol
herinneringen en heb ik een buikspreker ter opluistering van de
opening van een expositie laten optreden. (Omdat openingen van
exposities toch meestal hetzelfde saaie gedoe zijn leek mij dit
toen een goed plan.) Op de uitnodiging had ik gezet dat de grote
mensen vooral veel kleine mensen mee moesten brengen met als
gevolg dat het er allemaal uit zag als een hele serieuze
aangelegenheid. In plaats van 'nou, dat vind ik een heel
interessant schilderij' hoorde je nu kinderen tegen elkaar
roepen 'gave kleuren' of... 'dat ken ik ook!' De buikspreker had
nog nooit in een galerie opgetreden dus het werd een gezellige
boel. En de kinderen hebben er van genoten.
Jozef Bloks - Juli 2001
(Herschreven Juni 2008)
|