In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

Klik hier voor Hoedenverhalen over bekende, beroemde of bijzondere mensen die de Hoedensalon van Caroline de Roy van Zuydewijn bezochten. / Schrijfsels (10 boekjes): Gedurende 1982 schreef Jozef Bloks iedere dag wat hij zoal als kunstenaar beleefde.

De buikspreker (uit 't vuistje)

Op een druilerige zondagochtend werd ik (ik was denk ik zo'n jaar of vijf oud) door mijn vader meegenomen naar mijn kleuterschool. 'Ja maar, het is vandaag zondag en de school is gesloten,' schijn ik nog tegen geprutteld te hebben maar het mocht blijkbaar allemaal niet baten. De kleuterschool had natuurlijk een speelplaats en tot mijn verbazing stond de grote ijzeren toegangspoort op een kier. Mijn vader duwde hem wat verder open en ik zag dat de speelplaats niet helemaal leeg was want zo'n twintig meter achter de poort zat er een vreemde man op de grond gehurkt. 'Dat is een buikspreker,' zei mijn vader. 'Nou en,' mompelde ik. Het was immers nat en koud en ik was liever nog even in mijn bedje blijven liggen. Maar hij dacht mij daar toen blijkbaar een enorm plezier mee te doen (of was het een idee van mijn moeder?). Er stonden een paar ouders en nog wat kinderen rondom de buikspreker, kortom het was een magere opkomst. In mijn herinnering gaf het een ..., tja, hoe noem je zoiets? Ik vond het toen eigenlijk een soort "verloren beeld". De man droeg een hoed en naast hem stond een grote koffer waarin natuurlijk de sprekende pop woonde. 'Wat een trieste vertoning,' mompelde ik in mijzelf. Had de man te weinig reclame gemaakt? (ik wist immers van niets!) Was het tijdstip of de dag verkeerd? Wie zal het weten?! De minimale opkomst maakte het geheel ook wel weer een beetje geheimzinnig. Een woeste, gure wind die herfstbladeren deed opwaaien ontbrak, maar toch. Ik kan mij niet goed meer herinneren of de man goed kon buikspreken. Hoe die sprekende pop er uit zag weet ik ook niet meer maar dat "verloren beeld" is mij altijd bij gebleven. In mijn kunstenaarsbestaan heb ik dan ook diverse keren een man met een koffer geschilderd. Een koffer heeft mij altijd geboeid. Het is een geheimzinnig ding. Er kan van alles inzitten dan wel uit te voorschijn komen. Bijvoorbeeld heel veel geld, afkomstig van een bankoverval of een in stukken gezaagd lijk of...

Vele jaren later heb ik dat "verloren beeld" weer te voorschijn gehaald uit mijn eigen koffer vol herinneringen en heb ik een buikspreker ter opluistering van de opening van een expositie laten optreden. (Omdat openingen van exposities toch meestal hetzelfde saaie gedoe zijn leek mij dit toen een goed plan.) Op de uitnodiging had ik gezet dat de grote mensen vooral veel kleine mensen mee moesten brengen met als gevolg dat het er allemaal uit zag als een hele serieuze aangelegenheid. In plaats van 'nou, dat vind ik een heel interessant schilderij' hoorde je nu kinderen tegen elkaar roepen 'gave kleuren' of... 'dat ken ik ook!' De buikspreker had nog nooit in een galerie opgetreden dus het werd een gezellige boel. En de kinderen hebben er van genoten. 

Jozef Bloks - Juli 2001 (Herschreven Juni 2008)