In dit museum staan circa ........ kunstwerken afgebeeld!

Als kunstenaar maak je in je leven nogal wat mee! Klik op een titel voor een verhaal.

Ankie Appelmoes

In mijn atelier staat een heel groot leeg linnen doek, opgespannen op mij te wachten. Ik draal er om heen, ik hik er tegen aan. Ik kom er niet toe om het doek te beschilderen. De telefoon gaat, faxen rollen binnen, e-mails overstromen mijn netvlies. Alles wat mij maar kan storen, stoort mij. Mijn atelier bevindt zich in een oude fabriek. Er zijn tientallen ateliers in deze fabriek. Het is nacht en ik dwaal door de donkere gangen die volgestapeld zijn met allerlei kunstenaarsrommel. Het kraakt en ritselt daar in het donker. Het is de geest van een overleden vriend kunstenaar die maar geen afscheid kan nemen van zijn kunst. In de verte hoor ik iemand zingen. Als ik het gezang nader blijkt het vriend kunstenaar Rommel te zijn. Hij zit naakt in een tot badkuip omgebouwde ouderwetse houten wastobbe, met een borstel, schuimend zijn rug te schrobben. Een verwarmingselement bungelt, vervaarlijk hangend aan twee stroomdraden, tussen zijn benen in het warme sop. ‘Lekker toch!’, zegt hij en hij zingt vrolijk verder in de nacht.                                                                                                                                 ‘Wil jij graag dood?’ vraag ik, wijzend op het verwarmingelement.                                              ‘Hoezo? Oh..., ha, ha, da's allemaal wel veilig hoor.'                                                                    'Zeg Rommel... Ik ben mijn inspiratie kwijt.’                                                                               ‘Nou, dat geeft niet hoor. Andy Warhol was het ook eens kwijt en toen zei een galeriehouder: ‘Andy jongen, wat wil je nou?’ ‘Geld, antwoordde Andy, heel veel dollars!’ ‘Nou en toen ging Andy bankbiljetten schilderen, daarna soepblikken en weer daarna Marilyn Monroe, ik bedoel maar.’                           ‘Bedankt Rommel.’                                                                                                                    Ik schilder die nacht het hele doek vol met bloemen. Allerlei soorten prachtige bloeiende bloemen in goddelijke frisse kleuren. Ik word er helemaal vrolijk van. Tegen de ochtend is het schilderij klaar.     Plotseling hoor ik een deur van een atelier opengaan, ergens aan de overkant van de gang waaraan ook mijn atelier grenst. Nieuwsgierig als ik ben, open ik mijn deur op een kier en werp een blik. Vriend kunstenaar Schepper zet juist een heel mooi modelletje buiten. Het is een prachtig jong meiske. ‘Hier!, zegt hij. Alsjeblieft voor jou, ik ben er op uitgekeken, je mag haar van me hebben. Gratis en voor niets.’ ‘Oh, dank je wel Schepper. Zo'n modelletje sla ik niet af.’ Ik til het modelletje op en draag haar mijn atelier binnen, waar ik vervolgens het mooie meiske op mijn gouden troon zet (dit is mijn modellenstoel voor speciale gevallen). 'Nou..., mijn nacht is weer goed. Is toch alles weer in orde gekomen! Een prachtig schilderij met bloemen gemaakt en op de koop toe nog een leuk modelletje gekregen,’ mompel ik in mijzelf. Ik noem haar Ankie Appelmoes.

Eigenlijk was ik heel erg moe maar gezien de prettige omstandigheden werd ik weer helemaal wakker. ‘Kom…, zei ik tegen Ankie. Laten we naar een feest gaan’ en we dansten tot diep in de volgende dag.

Zij zoende alsof je een potje appelmoes leeg likte, vandaar haar naam.

Jozef Bloks - Juli 2001 (Herschreven November 2009)

Uit notities 1980 - 2009